Καρτέλες για το γραφείο

Και επειδή πολλές φορές το κυνήγι της ύλης μας πνίγει και κάποτε ξεχνάμε στη διάρκεια της χρονιάς τι στ' αλήθεια αντιπροσωπεύουμε για τους μαθητές μας παρακάτω σας έχω 9 καρτέλες για το γραφείο των δασκάλων.

Μπορείτε να κατεβάσετε τις καρτέλες από ΕΔΩ.

Ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων για τις κάμερες

«Σχετικά με τη ζωντανή μετάδοση των μαθημάτων από τις σχολικές αίθουσες»

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Π.Ε., με αφορμή την  ψήφιση από τη Βουλή εκπρόθεσμης τροπολογίας, σε άσχετο με την  Παιδεία νομοσχέδιο, με την οποία προβλέπεται ότι είναι δυνατή η ζωντανή μετάδοση των μαθημάτων από τις σχολικές αίθουσες, ώστε να μπορούν να τα παρακολουθούν και οι μαθητές που θα απουσιάζουν από το σχολείο, έχει να επισημάνει τα εξής:

Πρόκειται για μια διάταξη, που αν εφαρμοσθεί:

•         παραβιάζει καταφανώς τα προσωπικά δεδομένα μαθητών και εκπαιδευτικών,

•         αλλοιώνει την εκπαιδευτική διαδικασία,

•         διαταράσσει την παιδαγωγική σχέση εκπαιδευτικών-μαθητών,

•         περιορίζει  την  παιδαγωγική  και  διδακτική ελευθερία.

Σε ό,τι αφορά τους μαθητές που δεν δύνανται να παρακολουθήσουν  δια ζώσης το μάθημα της τάξης, μπορούν κάλλιστα να υποστηριχθούν μέσω της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης, είτε με σύγχρονες, είτε με ασύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας, είτε συνδυαστικά, όπως κάθε φορά θα κρίνουν οι εκπαιδευτικοί τους.

Υπάρχει άλλωστε η θετική εμπειρία από την εφαρμογή της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης των δύο τελευταίων μηνών, όπου οι εκπαιδευτικοί με υψηλό αίσθημα ευθύνης στήριξαν και διατήρησαν ζωντανή την παιδαγωγική σχέση  με τους μαθητές  τους.

Για όλους τους παραπάνω λόγους ζητάμε την άμεση κατάργηση της παραπάνω διάταξης.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

           Ο Πρόεδρος  

         Τηλέμαχος Κουντούρης                                                                            

Ο Γεν. Γραμματέας

Νικόλαος  Μακεδών

Μερικές σκέψεις για τις “κάμερες στα σχολεία”

1. Αν ένα σχολείο χρησιμοποιεί τα μέσα που παρέχει η τεχνολογία για να φέρει τους μαθητές σε επαφή με ένα σημαντικό πρόσωπο που δεν θα μπορούσε να παραστεί διά ζώσης στο σχολείο (όπως συμβαίνει στο πρόγραμμα “100mentors”, στο οποίο έχει συμμετάσχει και το δικό μας σχολείο, πάντα με έγκριση των κηδεμόνων των μαθητών που συμμετέχουν), δεν νομίζω ότι κανείς εκπαιδευτικός θα έφερνε αντίρρηση. Θα ήθελα π.χ. να δω π.χ. τον Αθανάσιο Φωκά, ή έναν παλιό απόφοιτο του σχολείου μας που διαπρέπει στον τομέα του, να μιλάει στους μαθητές με τηλεδιάσκεψη, ξέροντας ότι δεν μπορώ να τον φέρω διά ζώσης στο σχολείο.

2. Αν ένα σχολείο χρησιμοποιεί εργαλεία τηλεδιάσκεψης για δράσεις συνεργασίας με άλλα σχολεία, είτε της χώρας είτε του εξωτερικού, νομίζω και πάλι ότι κανείς εκπαιδευτικός δεν θα έφερνε αντίρρηση.

3. Αν ένα σχολείο χρησιμοποιεί εργαλεία τηλεδιάσκεψης για να παρακολουθήσει ένα πείραμα σε ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο, ή μια καλλιτεχνική εκδήλωση που προβάλλεται με αυτό τον τρόπο, νομίζω ότι και πάλι κανένας δεν θα έφερνε αντίρρηση.

4. Εγώ, προσωπικά, δεν θα έφερνα αντίρρηση στο να “συνδεθούμε” μια-δυο φορές από το σχολείο με έναν συμμαθητή που βρίσκεται για λόγους υγείας μακριά από το σχολείο για να δει τους συμμαθητές του και να χαρεί.

Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται κάθε μέρα, και κάθε ώρα, μέσα από την τάξη. Οι ασθενείς μαθητές χρειάζονται εξατομικευμένο πρόγραμμα, όχι live streaming. Δεν γίνεται, για να το πω ωμά 8-9 να κάνεις μαθηματικά και 9-10 χημειοθεραπεία. Εκεί ίσως μπορεί να αξιοποιηθεί η εξ αποστάσεως διδασκαλία, αλλά σε εξατομικευμένο επίπεδο, με άλλο χρόνο, όχι μέσα από την τάξη.

Γι’ αυτόν τον λόγο, είναι απαραίτητο τα σχολεία να είναι εξοπλισμένα με εργαλεία που να τους ανοίγουν τέτοια παράθυρα στον κόσμο.Άλλο όμως αυτό, κι άλλο το να γίνεται ζωντανή αναμετάδοση του μαθήματος της τάξης εκτός σχολείου.

Όχι γιατί μέσα στην τάξη κάνουμε πράγματα που δεν πρέπει να μάθει ο κόσμος, αλλά επειδή δεν έχει κανένα παιδαγωγικό αποτέλεσμα αυτού του είδους η διδασκαλία. Δεν βοηθάει τους εξ αποστάσεως μαθητές (που τί θα βλέπουν; Τον πίνακα, τον καθηγητή, κάποια παρουσίαση στις οθόνες, τους συμμαθητές τους; Μα αυτό θέλει πεντακάμερο συνεργείο και σκηνοθέτη. Θα εξασφαλίσει το Υπουργείο ένα τέτοιο για κάθε αίθουσα; …Αν θα βλέπει μια οθόνη, ή ένα… πανοραμικό του πίνακα και δεν ακούει τον καθηγητή που είναι στην άλλη άκρη από το μικροφωνάκι ή γράφει στον πίνακα, και πέφτει και το ίντερνετ, τί θα καταλάβει;).  Θα νιώθει σαν “λαθραίος θεατής” μιας παράστασης στην οποία δεν μπορεί να συμμετέχει. Να μη σου τύχει. Για να έχετε μια εικόνα της πραγματικότητας στα σχολεία, για να προβάλλουμε ένα βίντεο ή ένα απλό powerpoint είτε θα πρέπει να χρησιμοποιούμε εκ περιτροπής 1-2 αίθουσες που έχει το σχολείο (αν έχει), ενώ οι συνδέσεις έχουν τέτοια ταχύτητα, που οι εκπαιδευτικοί “χρησιμοποιούν” τα δεδομένα τους για να δείξουν κάτι στην τάξη, και, τις πιο πολλές φορές τον υπολογιστή τους.

Δεν είμαστε σκοταδιστές και ενάντιοι στην πρόοδο οι εκπαιδευτικοί. Δεν είμαστε ενάντιοι στο μέσο, άλλωστε στις ημέρες τις καραντίνας (ενόσω κάποιοι έλεγαν ότι κάνουμε διακοπές και πληρωνόμαστε), με ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΜΕΣΑ (και μετά από εκπαίδευση 20 ολόκληρων λεπτών) εφαρμόσαμε την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, τόσο τη σύγχρονη όσο και την ασύγχρονη. Είμαστε ενάντιοι στην ΚΑΚΗ ΧΡΗΣΗ της τεχνολογίας, που μπορεί να εργαλειοποιηθεί για σκοπούς πολλούς και ποικίλους.

Περισσότερα: mikropragmata.lifo.gr

Η παιδεία είναι θέμα ανατροφής

«Κάθε άνθρωπος», μας λέει ο ταπεινής καταγωγής αρχαίος Έλληνας μυθοποιός και μυθογράφος Αίσωπος, «έχει κρεμασμένα στον ώμο του δύο σακιά. Ένα μπροστά του, που είναι γεμάτο με τα ελαττώματα των άλλων, και ένα πίσω του, που είναι γεμάτο με τα δικά του. Έτσι, τα δικά του ελαττώματα δεν τα βλέπει, ενώ των άλλων τα βλέπει διαρκώς και τα κατακρίνει».

Ανεξάρτητα από το πόσο γρήγορα εξελίσσεται μια κοινωνία, πάντα κάποια πράγματα θα είναι αυτά που θα μας κρατούν στην επιφάνεια. Ο σεβασμός ανάμεσα στους ανθρώπους, η ειλικρίνεια, οι καλοί τρόποι... Κι αυτά στις μέρες είναι πράγματα που τείνουν να εξαφανιστούν. Τα στραβά και τα ανάποδα στην καθημερινότητα των ανθρώπων είναι πάρα πολλά. Δεν είναι λίγες οι φορές που γίνεται αναφορά σε απαράδεκτες νοοτροπίες που πρέπει να αλλάξουν. Για τον τρόπο που οδηγούμε, για την απουσία σεβασμού στους μεγαλύτερους, για την απουσία σεβασμού στους θεσμούς, για την απουσία σεβασμού στο περιβάλλον κι άλλα πολλά.

Τα αποτελέσματα της άναρχης οδήγησης είναι τραγικά. Η παραβίαση του κόκκινου σηματοδότη είναι το «Εθνικό σπορ» για τους Έλληνες. Οδηγοί που συχνά-πυκνά μετατρέπονται σε δολοφόνους. Από το 2000 έως το 2015, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΑΣ και της ΕΛΣΤΑΤ, σε 245.404 τροχαία συμβάντα καταγράφηκαν 22.397 νεκροί, 32.555 βαριά τραυματίες και ανάπηροι και 277.967 ελαφρά τραυματίες (μια ολόκληρη πολιτεία)! Τα τροχαία ατυχήματα συνιστούν διαχρονικό πρόβλημα με σοβαρές -κοινωνικές και οικονομικές- επιπτώσεις (στην Κύπρο τις πρώτες είκοσι μέρες του χρόνου είχαμε τέσσερις νεκρούς από τροχαία). «Με βάση τα παραπάνω πραγματικά στοιχεία, η Ελλάδα δαπάνησε περισσότερα από 81.181.704.000 € τα τελευταία 16 χρόνια (2000-2015), το ¼ του χρέους!», είναι η εκτίμηση που περιλαμβάνεται στο πόρισμα της ειδικής μόνιμης επιτροπής, την οποία έχει συγκροτήσει η Βουλή για την οδική ασφάλεια.

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια τα οδικά δυστυχήματα στην Ελλάδα μειώθηκαν. Όχι όμως γιατί ξαφνικά γίναμε πειθαρχημένοι οδηγοί... Όπως καταδεικνύουν τα στοιχεία του πορίσματος της διακομματικής, στη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων συνέβαλε κυρίως η οικονομική κρίση. Ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης στη Ελλάδα οι κυκλοφοριακοί φόρτοι μειώθηκαν μεταξύ 2009-2017 κατά περίπου 30%. Την ίδια περίοδο οι οδηγοί μείωσαν τη μέγιστη ταχύτητα κίνησής τους, λόγω εξοικονόμησης στην κατανάλωση βενζίνης, είναι η επισήμανση της ειδικής επιτροπής.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά στις παράνομες καταλήψεις και τη μανία καταστροφής της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Γράφουμε και αφισοκολλούμε ανεξέλεγκτα παντού: σε τοίχους, σε βαγόνια, σε πινακίδες, σε κολόνες, σε σταθμούς, σε σχολεία... Πινακίδες και κολόνες που υποβοηθούν τους πεζούς και την τροχαία κίνηση κατεδαφίζονται και παγκάκια κυριολεκτικά διαλύονται. Η μανία της καταστροφής κυριαρχεί παντού! Και κανείς δεν τιμωρείται!

Κατά τα άλλα, φταίνε πάντοτε οι άλλοι και ποτέ δεν φταίμε εμείς: για τα μπαζωμένα ρέματα, για τις πολεοδομικές παραβάσεις, για τα αυθαίρετα κτίσματα... Η πιο εύκολη ασχολία των ανθρώπων είναι να δικαιώνουν τον εαυτό τους.... Η πιο δύσκολη να βλέπουν τα δικά τους ελαττώματα...

Και τα κόμματα; Οι ψήφοι στις εκλογές ήταν πάντα και είναι και σήμερα η πρώτη προτεραιότητα των κομμάτων. Με κάθε τίμημα. Και οι Δάσκαλοι κάθε βαθμίδας: Άλλο τεράστιο κεφαλαίο... Ίσως το μεγαλύτερο...

Εν κατακλείδι: Τα πάντα είναι θέμα παιδείας. Η παιδεία είναι θέμα ανατροφής. Παιδεία είναι η επιλογή να είσαι άνθρωπος. Παιδεία σημαίνει να είσαι ελεύθερος. Σ᾽ αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι τείνουν να μπερδεύουν την εκπαίδευση με την παιδεία. Η παιδεία είναι επιλογή και δεν έχει να κάνει με πτυχία που κοσμούν τους τοίχους, αλλά με εμπειρίες και γνώσεις που ομορφαίνουν τη ζωή μας. Παιδεία θα πει να είσαι άνθρωπος, ν’ αγαπάς, να προσφέρεις, να σέβεσαι τον διπλανό σου και τη ξένη περιουσία. Παιδεία σημαίνει καλοί τρόποι συμπεριφοράς. Παιδεία σημαίνει να λες ευχαριστώ, να δίνεις τη σειρά σου, να συμπαραστέκεσαι στους ανθρώπους, να βοηθάς όποιον βλέπεις να παλεύει δίπλα σου κι άλλα πολλά....

Ωστόσο, όσο εύκολο είναι να επισημαίνονται όλα τα στραβά κι ανάποδα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, άλλο τόσο δύσκολο είναι να διορθωθούν. Ασφαλώς κανένας δεν μπορεί να αλλάξει μόνος του τον κόσμο. Μπορεί όμως σίγουρα να αλλάξει τον ίδιο του τον εαυτό. Σε αυτόν τον μεταβαλλόμενο, περίπλοκο και δυναμικό κόσμο υπάρχουν ρίζες που συνεχίζουν να μας δίνουν δύναμη και ενθάρρυνση. Αξίζει να επενδύσουμε αυτές...

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι οι οποίοι δεν το βάζουν κάτω...

Από τον Δρα Αυγουστίνο (Ντίνο) Αυγουστή, αναπλ. καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Πηγή: eleftheria.gr

Αρκεί όντως η προσπάθεια, κυρία Κεραμέως;

της Έλενας Ακρίτα.

Ποιοι μαθητές προσπαθούν πιο σκληρά; Εκείνοι με το IQ ξεφτεριού ή τα παιδιά μετριότερης ευφυΐας; Οι ατσίδες ή οι συμμαθητές τους με μαθησιακές δυσκολίες για παράδειγμα; Με δυσλεξία, κινητικά προβλήματα, δυσκολίες στην ανάγνωση και την κατανόηση κειμένου; Ξέρετε, εκείνα τα παιδιά που παλιά τα δέρναν στο σχολείο και τα λέγανε στούρνους κι αλητάκια. Ερώτημα, λοιπόν, κυρία Κεραμέως. Αν όντως αυτοί οι μαθητές προσπαθούν πιο σκληρά από όλους, αυτοί θα σηκώσουν και τη σημαία. Ετσι δεν είναι;

Αρκεί όντως η προσπάθεια, κυρία Κεραμέως;

Κυρία υπουργέ, με αφορμή την τροπολογία που προβλέπει την επιλογή σημαιοφόρου στο Δημοτικό με βάση την επίδοση, είπατε αυτό:

«Προκρίνεται η προσπάθεια έναντι της τύχης».

Και το αιτιολογήσατε ως εξής:

«Αξίζει οι μαθητές μας να προσπαθούν να βελτιώνονται και όχι να επιδιώκουν να είναι τυχεροί στη ζωή τους. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε ως κυβέρνηση».

Να τα πιάσουμε ένα ένα. Στο Δημοτικό κυρία υπουργέ, όλα σχεδόν τα παιδάκια στον έλεγχο παίρνουν 10άρια. Και πολύ σωστά. Ο μικρός μαθητής πρέπει να πατήσει στα ποδαράκια του κι όχι να αρχίσει τη βαθμολογική ξεπερασούρα με τους συμμαθητές του.

Με ποια βάση, λοιπόν, θα επιλεγεί ο σημαιοφόρος της καρδιάς σας; Ποιο δεκάρι θα υπερισχύσει των υπόλοιπων; Αν π.χ. στα 25 παιδιά μιας τάξης τα δεκαοκτώ πάρουν Αριστα, ποιο Αριστα κρατάει τη σημαία; Μήπως το Αριστα που είναι ψηλότερο ή εμφανίσιμο ή και τα δύο; Πάμε στοίχημα μια τυρόπιτα ότι στην επόμενη παρέλαση τη σημαία θα σηκώσει το 10 το καλό; Το ψηλό; Το ευειδές; Εγώ πάντως σας το λέω, θα στηθώ στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου να δω τους σημαιοφόρους και τους παραστάτες από το GNTM με τα 10άρια τα πιο 

Το σχολείο βλάπτει σοβαρά τη γνώση

Με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς θυμήθηκα κάτι που λέει ο Κλοντ Λεβί-Στρος: «Τα παιδιά μας γεννιούνται και μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τον φτιάξαμε εμείς, ο οποίος προπορεύεται των αναγκών τους, προλαβαίνει τις ερωτήσεις τους και τα πνίγει στις λύσεις».

Η πρακτική αυτή σημαίνει ότι στερούμε από τα παιδιά μας ίσως το βασικότερο μάθημα που μπορεί κάποιος να αποκομίσει από το σχολείο: ότι δηλαδή η γνώση (όπως και η ίδια η ζωή) απαιτεί προσπάθεια, είναι μια αναγκαία δοκιμασία για να κατακτήσουμε την ωριμότητα, νοητική και συναισθηματική. Το σχολείο είναι ένας πειραματικός χώρος, όπου τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν μέσω της εμπειρίας τι σημαίνει συμβίωση, συνεργασία, χαρά, απογοήτευση, ικανοποίηση και κυρίως τι σημαίνει δυσκολία και υπέρβασή της.

Σήμερα αυτό που κάνει το σχολείο –αντιγράφοντας την κοινωνία– είναι να προσφέρει μια πλημμυρίδα ξερών και ασύνδετων γνώσεων, χωρίς αυτό να υποστηρίζεται από την καλλιέργεια μιας μεθοδολογίας σκέψης που θα καθιστά ικανά τα παιδιά να τις εντάξουν σ’ ένα ευρύτερο μαθησιακό και κοινωνικό πλαίσιο. «Μπουκώνουμε» τους μαθητές με χιλιάδες απαντήσεις, αλλά δεν τους μαθαίνουμε την αξία τού να θέτουν ερωτήσεις. Τα σχολικά χρόνια αποτελούν μιαν άσκηση στο παράλογο.

«Είναι σωστό επειδή το λέω εγώ, ο καθηγητής», «Τι μπορεί να ξέρεις εσύ από τη θέση του μαθητή;», «Πειθάρχησε γιατί αλλιώς θα αποβληθείς», «Τα μαθηματικά χρειάζονται γιατί είναι απαραίτητα» κ.λπ. κ.λπ. Ενα εξουσιαστικό σύστημα που δείχνει καθημερινά τα δόντια του σε άγουρα παιδιά, τα οποία εκπαιδεύονται κυρίως σε ένα πράγμα: την προσαρμογή στην αυθεντία.

Ο φιλόσοφος Φερνάντο Σαβατέρ λέει ότι οι περισσότεροι δάσκαλοι παιδιών μικρής ηλικίας κουράζονται από τις πολλές ερωτήσεις των νηπίων, ενώ οι πανεπιστημιακοί παραπονιούνται 

Καλά νέα για 10.500 εκπαιδευτικούς

Υπεγράφη από τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και την υπουργό Διοικητικής Ανασυγκρότησης Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου η εγκριτική απόφαση για τον μόνιμο διορισμό 10.500 εκπαιδευτικών. Στη συνέχεια το αίτημα απεστάλη στον ΑΣΕΠ για την εκκίνηση των διαδικασιών, δηλ. προκήρυξη και πρόσληψη των εκπαιδευτικών στα σχολεία.

5.250 εκπαιδευτικοί θα προσληφθούν για το σχολικό έτος 2020–2021 και 5.250 εκπαιδευτικοί για το σχολικό έτος 2021–2022. Όλοι θα καλύψουν κενά στην Πρωτοβάθμια και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Άντε και καλούς διορισμούς.

Υπάρχουν 5 εκπαιδευτικοί κώδικες για τα παιδιά

Η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σε πρόσφατη ομιλία της στο συνέδριο του Οικονομικού Φόρουμ Δελφών δήλωσε ότι υπάρχουν πέντε εκπαιδευτικοί κώδικες – γλώσσες  για  τα παιδιά: Η μητρική γλώσσα, η ξένη, η επιστημονική, η καλλιτεχνική και η σωματική.

«Διατείνομαι ότι υπάρχουν πέντε εκπαιδευτικοί κώδικες για τα παιδιά. Το πρώτο είναι να ξέρουν την μητρική τους γλώσσα, το δεύτερο να ξέρουν μία άλλη γλώσσα για να μπορούν να σέβονται και τον άλλον, τρίτον, να ξέρουν τη γλώσσα την επιστημονική, τα βάρη, τα μέτρα, όλα, έπειτα να ξέρουν την καλλιτεχνική γλώσσα, δηλαδή, από τη στιγμή που ξέρεις ότι ένα ζωγραφικό ή ένα γλυπτικό δημιούργημα έχει μια ωραιότητα, έχεις ένα συναίσθημα και γίνεσαι πλουσιότερος και έπειτα τα παιδιά να ξέρουνε τον κώδικα του σώματος, να μην ντρέπονται δηλαδή για το σώμα τους, είτε αδύνατο, είτε χοντρό, είναι το σώμα σου και αυτό πρέπει να το σέβεσαι».