Σίλβια Γκρέκο: η πιο σπουδαία φίλαθλος στον κόσμο για το 2019

Η Βραζιλιάνα που έχει υιοθετήσει ένα τυφλό αγόρι και το πηγαίνει σε όλους τους εντός έδρας αγώνες της Παλμέιρας περιγράφοντάς του με γλαφυρότητα  όσα συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, δικαίως ψηφίστηκε ως η κορυφαία οπαδός στον κόσμο για το 2019 στα βραβεία The Best της FIFA. 

Ο κόσμος γνώρισε την Σίλβια Γκρέκο έπειτα από ένα τηλεοπτικό πλάνο, το οποίο «έπιασε» την Βραζιλιάνα να περιγράφει στις κερκίδες έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στον τυφλό γιο της. Ο ρεπόρτερ της Globo την έκανε θέμα και η ιστορία της μητέρας που περιγράφει αγώνες στον τυφλό της γιο έκανε το γύρο του κόσμου. 

Ο Νίκολας δεν είναι μόνο τυφλός. Γεννήθηκε πέντε μήνες πρόωρα, ζυγίζοντας μόλις μισό κιλό. Λόγω των επιπλοκών στη γέννα, ο αμφιβληστροειδής του δεν σχηματίστηκε ποτέ, ενώ διαγνώστηκε επίσης με ήπιο αυτισμό. Η Γκρέκο ήταν 13η στη σειρά των υποψήφιων θετών γονέων. Πριν από εκείνη, 12 ζευγάρια είχαν απορρίψει το μικροσκοπικό βρέφος. 

«Είμαι σίγουρη ότι δεν τον ήθελαν γιατί ο δικός μας δεσμός ήταν ήδη εκεί. Ο Νίκολας έπρεπε να γίνει ο γιος μου και εγώ η μητέρα του».

Ένας εκπληκτικός δεσμός είχε δημιουργηθεί. Και έμελλε να ισχυροποιηθεί στο γήπεδο, εκεί όπου ο Νίκολας ξεκίνησε να πηγαίνει από τα έξι. «Αυτό που του δίνει την μεγαλύτερη ικανοποίηση στη ζωή είναι το ποδόσφαιρο και το να βρίσκεται στο γήπεδο», υποστηρίζει η μητέρα του. 

Τις πρώτες φορές που τον πήρε μαζί της στην έδρα της Παλμέιρα, ο μικρός φορούσε ακουστικά ώστε να ακούει την περιγραφή του αγώνα. Ήταν ξεκάθαρο όμως ότι δεν του αρκούσε. Για την ακρίβεια, τον περιόριζε. Έτσι, όταν τον έβλεπε να βγάζει τα ακουστικά, ώστε να αντιλαμβάνεται τα συνθήματα και τις φωνές των φιλάθλων, αποφάσισε να αλλάξει τακτική.

Η Γκρέκο τονίζει στην ιστοσελίδα της FIFA: «Σταδιακά ξεκίνησα να περιγράφω τα παιχνίδια. Οπότε από ένα σημείο και μετά έγινε συνήθεια. Περιγράφω λεπτομέρειες. Ότι αυτός ο παίκτης φοράει κοντό σορτσάκι, το χρώμα στα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, το χρώμα των μαλλιών του. Μπαίνω σε λεπτομέρειες για την ατμόσφαιρα και η περιγραφή των γκολ είναι χωρίς αμφιβολία το πιο συναισθηματικό κομμάτι. Η διήγησή μου είναι κάτι που βγαίνει από τα συναισθήματά μου. Δεν είμαι επαγγελματίας. Του λέω όλα όσα αισθάνομαι και νιώθω, ακόμα κι αν χρειαστεί να... καταραστώ τον διαιτητή!». Ο μικρός είναι σαν να βρίσκεται εκεί. Σηκώνεται από τη θέση του σε κάθε ευκαιρία, πανηγυρίζει με αγνό πάθος τα γκολ και τις νίκες. Δεν βλέπει, αλλά αισθάνεται.

Περισσότερα: koutipandoras.gr

12χρονος μαθητής μεταφέρει τον καλύτερο φίλο του στην πλάτη

Όχι, δεν το κάνει για παιχνίδι, αλλά επειδή πραγματικά θέλει να διευκολύνει το φιλαράκι του που αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα.

Εδώ και 6 χρόνια βρέξει χιονίσει ο δωδεκάχρονος Κινέζος μαθητής μεταφέρει τον κολλητό του από το σπίτι στο σχολείο και πάλι πίσω, από τάξη σε τάξη και στην αυλή του σχολείου και μάλιστα δηλώνει ότι είναι χαρά του να είναι το μπαστούνι του φίλου του. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της φιλίας τότε τι είναι; Και ούτε θέλω να σκέφτομαι τι θα έκαναν τα δικά μας παιδιά σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά και οι γονείς τους. 

 

Περισσότερα: dailymail.co.uk

Ένα σχολείο κόσμημα στην περιοχή του Ψυρρή

Το σχολείο για το οποίο θα σας μιλήσω σήμερα, όπως γράφει και στην ιστοσελίδα του,  αποτελεί για σχεδόν 30 χρόνια κέντρο ζύμωσης εμπειριών και ιδεών σχετικά με την αναπηρία. Στεγάζεται σε ένα κτίριο κόσμημα στην περιοχή του Ψυρρή, το οποίο διαθέτει όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας και εγκαινιάστηκε πρόσφατα. Πρόκειται για το μοναδικό Ειδικό Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο του Δήμουτης Ηλιούπολης, το οποίο κάθε χρόνο υποδέχεται περίπου 80 μαθητές από τα βόρεια προάστια της Αθήνας μέχρι τα νότια προάστια του Πειραιά.

Εδώ εργάζονται 40 επαγγελματίες της ειδικής εκπαίδευσης, διδακτικό, ειδικό και βοηθητικό προσωπικό, οδηγοί και συνοδοί. Πρόκειται δηλαδή για ένα πολυδύναμο κέντρο διδασκαλίας, φροντίδας και έρευνας σε θέματα ειδικής εκπαίδευσης, ένα από τα λιγοστά στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.

Προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες ενός ετερογενούς μαθητικού πληθυσμού συνομιλώντας ταυτόχρονα με τις νέες επιστημονικές προτάσεις σε θέματα ειδικής εκπαίδευσης και φροντίδας και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών ενσωματώνοντας στο πρόγραμμα πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες, ευρωπαϊκά προγράμματα και συνεργασίες με σχολεία απ΄ όλη την Ευρώπη, προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αγωγής υγείας, συμβουλευτικής και επαγγελματικού προσανατολισμού, διευρύνοντας το περιεχόμενο της εκπαίδευσης.

Μέσα από κοινές δράσεις το σχολείο έχει αναπτύξει στενούς δεσμούς με σχολεία της ευρύτερης περιοχής. Πάνω από 50 απόφοιτοι του ΕιδικούΓενικού Λυκείου είναι πτυχιούχοι ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και έχουν εξασφαλίσει επαγγελματική αποκατάσταση. Άλλοι απόφοιτοι τίμησαν την χώρα μας κερδίζοντας μετάλλια σε ολυμπιακούς, παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς αγώνες.

Ημέρα ΑΜΕΑ 2015: δραστηριότητες

Παρακάτω θα βρείτε κι άλλες δραστηριότητες που πραγματοποίησα στη Δ΄ τάξη στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας των Ατόμων με Αναπηρία 2015  με σκοπό να ευαισθητοποιήσω  τους μαθητές μου:

Συζήτηση: Έχουν δικαιώματα τα άτομα με αναπηρία; Είναι το ίδιο άξιοι σεβασμού με εμάς; Είναι διαφορετικοί; Πόσο καλό ή κακό είναι να είναι κανείς διαφορετικός; Τι μπορούν να κάνουν και τι όχι; Εμείς μπορούμε να κάνουμε ό,τι κάνουν; Πόσο εύκολο είναι αυτό; Πώς θα πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε; Προβολή βίντεο: Οι μαθητές πληροφορούνται για τα ειδικά εκπαιδευτικά προγράμματα που απευθύνονται σε νεαρά άτομα με ειδικές ανάγκες και τα βοηθούν να βελτιώσουν τις ικανότητές τους.

Έρευνα: Οι μαθητές χωρισμένοι σε ομάδες ερεύνησαν το κτίριο του σχολείου και κατέγραψαν την προσβασιμότητα για άτομα με καροτσάκι. Η έρευνά τους έδειξε ότι το ισόγειο του κτιρίου είναι προσβάσιμο, όχι όμως και ο πρώτος όροφος.

 Συζήτηση: Τι προβλήματα αντιμετωπίζουν τα άτομα που δεν έχουν δάχτυλα ή χέρια; Τι δεν μπορούν να κάνουν; Πώς ακριβώς είναι η ζωή ενός ανθρώπου που δεν έχει δάχτυλα ή χέρια; Προβολή βίντεο: Ο νεαρός γιος του ηθοποιού Γιάννη 

Ημέρα ΑΜΕΑ: δραστηριότητες

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας των Ατόμων με Αναπηρία (3/12) 2014 πραγματοποίησα τις εξής δράσεις για την ευαισθητοποίηση των μαθητών:

Συζήτηση: Τι μπορούν και τι δεν μπορούν να καταφέρουν τα άτομα με αναπηρία. Τι δεν μπορούμε  να κάνουμε εμείς που μπορούν να κάνουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Όλοι είναι διαφορετικοί, όλοι έχουν τις ικανότητές τους και όλοι αξίζουν το σεβασμό. Πρέπει να συμπαραστεκόμαστε σε ανθρώπους με δύναμη ψυχής και να μην τους κάνουμε τη ζωή τους δύσκολη. Στην πραγματικότητα αξίζουν το θαυμασμό μας.

Ενσυναίσθηση. - Ζήσε στο σκοτάδι: Οι μαθητές έδεσαν τα μάτια τους και προσπάθησαν ψηλαφίζοντας να καταλάβουν τι αντικείμενα έπιαναν όχι πάντα με απόλυτη επιτυχία. Οι μαθητές έδεσαν τα μάτια τους και χρησιμοποιώντας το άσπρο μπαστούνι τους προσπάθησαν, με αρκετή φυσικά 

Θεατρικό για τη διαφορετικότητα: ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ είναι το γνωστό παραμυθάκι των Κάθριν Κέιβ και Κρις Ρίντελ με θέμα τη διαφορετικότητα. Εδώ το έχω διαμορφώσει ως σενάριο για περίπου 16 παιδιά. Το ανέβασα την Ημέρα ΑΜΕΑ 2017, αλλά είναι πολύ καλό και για τη διαχείριση της τάξης. Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο. 

Για σκηνικά χρησιμοποίησα τον προτζέκτορα προβάλλοντας μία εικόνα εξωτερικού χώρου και μία εσωτερικού. Για να δείξω τη διαφορετικότητα των διαφορετικών ρόλων χρησιμοποίησα καπέλα διαφορετικού χρώματος. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Σ΄έναν ανεμοδαρμένο λόφο πάνω, σ’ ένα σπιτάκι ζούσε μοναχούλι του το Κάτι Άλλο, χωρίς κανένα μα κανένα φιλαράκι.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Ήξερε ότι ήταν Κάτι Άλλο επειδή έτσι του έλεγαν όλοι. Άμα πήγαινε να κάτσει κοντά τους ή να κάνει μία βόλτα μαζί τους ή να παίξει μαζί τους όλοι του έλεγαν:

(Στη σκηνή στη μία πλευρά τα παιδιά στην άλλη πλευρά το ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. Τα παιδιά του κουνούν το δάχτυλο.)

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ:

-          Α, δεν είσαι σαν κι εμάς! Δεν μπορείς να μείνεις μαζί 

Χρωματίζοντας στο σκοτάδι

Πριν τυφλωθεί, ο John Bramblitt σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας στο Denton από όπου αποφοίτησε με τιμητικές διακρίσεις. Όταν ο έχασε το φως του το 2001 λόγω επιπλοκών με την επιληψία που τον ταλαιπωρούσε οι ελπίδες του να γίνει δάσκαλος δημιουργικής γραφής διαλύθηκαν και βυθίστηκε σε βαθιά κατάθλιψη. Ένιωθε αποξενωμένος από την οικογένεια και τους φίλους και μόνος. Αλλά τότε συνέβη κάτι εκπληκτικό. Ανακάλυψε τη ζωγραφική.

Έμαθε να διακρίνει τα χρώματα αισθανόμενος τις υφές τους με τα δάχτυλά του. Έμαθε να ζωγραφίζει χρησιμοποιώντας ανυψωμένες γραμμές και μέσω της απτικής οπτικοποίησης, που του δίνει τη δυνατότητα να «δει» τα θέματα του μέσω της αφής. Τώρα ζωγραφίζει εκπληκτικά ζωντανά πορτραίτα ανθρώπων και όχι μόνο.  Τα έργα του είναι έντονα προσωπικά και εμπνευσμένα από πραγματικούς ανθρώπους και γεγονότα της ζωή του.

Η τέχνη του έχει προβληθεί σε περισσότερες από τριάντα χώρες και έχει αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων ιστοριών για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου