Τι τύχη θα είχε η ομογενής δασκάλα Άντρια Ζαφειράκου η οποία
κέρδισε το βραβείο του/της καλύτερου/ης δασκάλου/ας στον κόσμο, αν
αποφάσιζε να εργαστεί σε κάποιο δημοτικό σχολείο στην Ελλάδα ή στην Κύπρο; Το
πιο πιθανό είναι ότι ακόμα θα ήταν αδιόριστη αναμένοντας σε κάποια λίστα τη
σειρά της.
Βεβαίως και να διοριζόταν σε κάποιο ελληνικό σχολείο, μάλλον
δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τη μετριότητα. Όχι γιατί στον ελληνικό χώρο δεν
υπάρχουν λαμπροί δάσκαλοι με εξαιρετικά προσόντα. Ποσώς δεν ισχύει αυτό. Δεν θα
διακρινόταν ωστόσο διότι το ίδιο το σύστημα θα την κατάπινε.
Γιατί κέρδισε;
Διαβάζοντας το σκεπτικό της βράβευσης του Varkey Foundation
με το βραβείο αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων, στο «Global Education and
Skills Forum» που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι, διαπιστώνει κανείς, ότι η κ.
Ζαφειράκου μπόρεσε να διακριθεί διότι μπόρεσε μέσα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα
να διασώσει πρώτα και κύρια τον εαυτό της, τα πιστεύω της και τις ευαισθησίες
της. Πώς θα μπορούσε να βοηθήσει άλλους αν αυτή δεν μπορούσε να επιβιώσει;
- Βραβεύτηκε ως μια δασκάλα που έμαθε να χαιρετά καθημερινά τους μαθητές της σε 35 γλώσσες, σε ένα φτωχό σχολείο σε προάστιο του Λονδίνου. Έκανε με λίγα λόγια την απαραίτητη προσαρμογή, αφού γνώριζε ότι μεγάλο ποσοστό των μαθητών που διδάσκει προέρχονται από οικογένειες μεταναστών, σε μια περιοχή που τα αγγλικά ομιλούνται συνήθως ως δεύτερη γλώσσα στο σπίτι. Τι συμβαίνει στο ελληνικό σχολείο; Τα ξένα παιδιά οφείλουν να χρωστούν ευγνωμοσύνη που φοιτούν σε αυτό, καθημερινά πρέπει να ξεκινούν τη μέρα τους με ορθόδοξες προσευχές, ακόμα κιαν είναι μουσουλμάνοι, ειδικά δε σε κάποιες περιοχές στην Ελλάδα απαγορεύεται να αριστεύουν, διότι δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν το λάβαρο του σχολείου ή τη σημαία του Έθνους στην παρέλαση. Η Αντρια Ζαφειράκου στο Λονδίνο, γιατί προφανώς μπορούσε, τι έκανε; Όχι μόνο σεβάστηκε τη διαφορετικότητα, αλλά κόντρα στο κύμα, αξιοποιώντας το χρόνο της για να καταλάβει τις ζωές των μαθητών πέρα
