Διαχείριση συμπεριφοράς μέσω του Class Dojo

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μας "Το κυνήγιτων πόντων ή πώς να διαχειριστείτε την τάξη σας καλύτερα" και ύστερα από παραίνεση της φίλης Κατερίνας, σας παρουσιάζω σήμερα το Class Dojo, έναν ηλεκτρονικό τρόπο διαχείρισης της συμπεριφοράς και αξιολόγησης των μαθητών.

Το  Class Dojo,  όπως θα δείτε και στην παρακάτω παρουσίαση, είναι εύκολο, εύχρηστο, διασκεδαστικό, χαρούμενο, προσαρμόζεται εύκολα στις επιθυμίες και ιδέες μας και πάνω από όλα είναι δωρεάν.

Στο  Class Dojo μπορείτε να φτιάξετε την τάξη σας γράφοντας τα ονόματα των μαθητών σας και ύστερα, ανάλογα με το τι θέλετε να κάνετε (διαχείριση συμπεριφοράς, αξιολόγηση), να τους δίνετε ή να τους αφαιρείτε πόντους. Μπορείτε επίσης να χωρίσετε τα παιδιά σε ομάδες και να βαθμολογείτε ανά ομάδες. Η βάση έχει ακόμα τη δυνατότητα να εμπλέκει τους μαθητές και τους γονείς. Μπορείτε μέσω αυτής να δώσετε κωδικούς στους μαθητές για να μπαίνουν στην τάξη σας και να βλέπουν την πρόοδό τους. Η βάση δίνει επίσης ξεχωριστό κωδικό στους γονείς οι οποίοι θα μπορούν με το σύστημα των πόντων να παρακολουθούν την εξέλιξη των παιδιών τους.

Πρέπει να τονίσω εδώ ότι το  Class Dojo μπορεί να λειτουργήσει υπέροχα και να δίνει στο δάσκαλο μια ξεκάθαρη εικόνα της συμπεριφοράς και της προόδου των μαθητών του (ακόμα και με γραφήματα), αρκεί ο δάσκαλος να το 

ενημερώνει ανελλιπώς. Επίσης είναι online και θα πρέπει να είστε συνδεδεμένοι στο ίντερνετ για να περνάτε τα δεδομένα σας. Η βάση πάντως υπάρχει και σε έκδοση για κινητά και ίσως έτσι κάποιος να την ενημερώνει ευκολότερα.

Εγώ προσωπικά δεν τη χρησιμοποίησα μέχρι τώρα γιατί μέσα στην τάξη δεν έχω υπολογιστή για να περνώ τους πόντους επί τόπου, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων δεν έχω χρόνο να τους σημειώνω και μετά το τέλος πολύ συχνά τους ξεχνούσα και το αμελούσα. Προτιμώ να μαρκάρω επί τόπου με έναν μαρκαδόρο τον πόντο της κάθε ομάδας πάνω σε ένα κανσόν. Βέβαια για κάποιον άλλον πιο οργανωμένο το Class Dojo μπορεί εύκολα να του ταιριάξει και να τον βοηθήσει να βάλει τα παιδιά του στο κυνήγι των πόντων. Δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε. Θα σας βοηθήσει και το παρακάτω tutorial.

Δώστε βραβεία στους μαθητές σας

Η επιβράβευση γεννά θετικά συναισθήματα. Χαρίστε τη στους μαθητές σας. Ακόμα και ο πιο αδύναμος αξίζει να επιβραβευτεί για κάτι. 

Το λεωφορείο ή πώς να καθορίσετε τους κανόνες σας

Κάθε φορά που παίρνω μια καινούρια φουρνιά μαθητών φροντίζω από τις πρώτες μέρες να παίξω μαζί τους ένα θεατρικό παιχνίδι: ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ.

Κάνω λοιπόν τα θρανία στην άκρη, μαζεύω τις καρέκλες της τάξης στη μέση και τις τοποθετώ σε τετράδες με έναν διάδρομο στη μέση, ακριβώς όπως είναι τα καθίσματα σε ένα λεωφορείο. Δίνω στα μικρούλια από ένα αξεσουάρ (γυαλιά, καπέλο, μουστάκια, περούκες, τσάντες, έχω μαζέψει αρκετά τόσα χρόνια) και δίνω ένα χάρτινο τιμόνι σε εκείνον που βαφτίζω οδηγό. Στον οδηγό εξηγώ ότι όταν οδηγεί κάνει ήχους με το στόμα του, όταν στρίβει αριστερά το τιμόνι, γέρνει και το σώμα του προς το ίδιο μέρος, αντίστοιχα και για δεξιά και όταν πρέπει να σταματήσει φωνάζει ΣΤΑΣΗ και φρενάρει με ανάλογους ήχους.  

Ο οδηγός κάθεται στην μπροστινή καρέκλα και ετοιμάζεται να ξεκινήσει το ταξίδι του. Εξηγώ στα μικρούλια ότι θα είναι οι επιβάτες του λεωφορείου και ότι θα μπαίνουν λίγοι λίγοι μέσα (κάθε φορά που το λεωφορείο θα κάνει στάση), θα δείχνουν το εισιτήριό τους στον οδηγό (ένα χαρτάκι που κρατάνε στο χέρι) και γενικά θα κάθονται και θα συμπεριφέρονται όπως σε ένα πραγματικό λεωφορείο.

Μία γωνία της τάξης την ονομάζω στάση και εκεί αρχικά περιμένουν τα μικρούλια για να μπουν στο λεωφορείο. Εγώ 

Καινούρια χρονιά; Βάλτε το "Βιβλίο ζωής" στη σχολική ζωή σας

Κάθε σχολική χρονιά που αρχίζω τα μαθήματα με καινούρια "φουρνιά" μαθητών αγοράζω ένα καινούριο βιβλίο ζωής. Το βιβλίο ζωής είναι για την τάξη ότι το ημερολόγιο πλοίου. Σε αυτό γράφουν και τα παιδιά και η δασκάλα. Μετά από πολλά χρόνια υπηρεσίας μπορώ μέσα από τα βιβλία ζωής να θυμάμαι μαθητές, δράσεις, χαριτωμένα περιστατικά κλπ. 

Αγοράζω γι΄αυτή τη δουλειά τετράδια  2-3 θεμάτων, μεγάλων διαστάσεων και με πολύ σκληρό εξώφυλλο. Μόνη προϋπόθεση για να συμπληρωθεί, το τράβηγμα φωτογραφιών από τις δραστηριότητες που κάνω με τους μαθητές μου. 

Έτσι κι αλλιώς πάντα με την αρχή της σχολικής χρονιάς βγάζω από μια φωτογραφία τους μαθητές μου (είναι πολύ χρήσιμες για διάφορες δραστηριότητες). Ξεκινώ το βιβλίο ζωής φτιάχνοντας στις πρώτες σελίδες ένα αρχείο με τους μαθητές (φωτογραφία, όνομα, γενέθλια, ονόματα γονέων, τηλέφωνα). Ύστερα σε ένα δισέλιδο γράφω ένα ωραίο μήνυμα καλωσορίσματος και από κει και έπειτα τους εξηγώ ότι είναι ελεύθερα να γράφουν ότι και όποτε θέλουν. 

Τα παιδιά γράφουν εκεί μηνύματα, εντυπώσεις, 

Το πλέγμα ή πώς να τους μάθετε ότι τα λάθη τους είναι ευκαιρίες μάθησης.

Πρώτη μέρα στο σχολείο παίξτε μαζί τους ΤΟ ΠΛΕΓΜΑ. Το παιχνίδι αυτό θα τα διδάξει ότι μπορούμε να πετύχουμε το στόχο μας έχοντας πολλές μικρές επιτυχίες αλλά το πιο σημαντικό μαθαίνοντας από τα λάθη μας και τα λάθη των άλλων. Έτσι όταν μέσα στην τάξη κάποιος κάνει λάθος αυτό δεν πρέπει να γίνεται αιτία χλευασμού και στενοχώριας, αλλά μια καινούρια ευκαιρία για να μάθουμε όλοι το σωστό. Τα λάθη κάνουν πιο σοφούς τους ανθρώπους.

Το ίδιο το παιχνίδι του πλέγματος είναι πολύ διασκεδαστικό.  Χρειάζεται μόνο να φτιάξετε στο πάτωμα ένα πλέγμα ή από χαρτοταινία ή με κιμωλία.  Σε ένα φύλλο χαρτί φτιάχνετε σε μικρογραφία το ίδιο πλέγμα και σχεδιάζετε πάνω μία διαδρομή.  Δύο παιδιά κοιτούν τη διαδρομή και φωνάζουν "μπιιιιιπ!!!" όταν τα υπόλοιπα κάνουν λάθος βήμα. 

Ο δάσκαλος αναθέτει σε κάποιο παιδί να ξεκινήσει τη διαδρομή. Αν αυτό κάνει λάθος τότε οι οδηγοί φωνάζουν "μπιιιιιπ!!!". Αν δεν κάνει λάθος βήμα οι οδηγοί δε 

Θεατρικό για τη διαφορετικότητα: ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ

ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ είναι το γνωστό παραμυθάκι των Κάθριν Κέιβ και Κρις Ρίντελ με θέμα τη διαφορετικότητα. Εδώ το έχω διαμορφώσει ως σενάριο για περίπου 16 παιδιά. Το ανέβασα την Ημέρα ΑΜΕΑ 2017, αλλά είναι πολύ καλό και για τη διαχείριση της τάξης. Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο. 

Για σκηνικά χρησιμοποίησα τον προτζέκτορα προβάλλοντας μία εικόνα εξωτερικού χώρου και μία εσωτερικού. Για να δείξω τη διαφορετικότητα των διαφορετικών ρόλων χρησιμοποίησα καπέλα διαφορετικού χρώματος. 

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 1: Σ΄έναν ανεμοδαρμένο λόφο πάνω, σ’ ένα σπιτάκι ζούσε μοναχούλι του το Κάτι Άλλο, χωρίς κανένα μα κανένα φιλαράκι.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ 2: Ήξερε ότι ήταν Κάτι Άλλο επειδή έτσι του έλεγαν όλοι. Άμα πήγαινε να κάτσει κοντά τους ή να κάνει μία βόλτα μαζί τους ή να παίξει μαζί τους όλοι του έλεγαν:

(Στη σκηνή στη μία πλευρά τα παιδιά στην άλλη πλευρά το ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ. Τα παιδιά του κουνούν το δάχτυλο.)

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ:

-          Α, δεν είσαι σαν κι εμάς! Δεν μπορείς να μείνεις μαζί 

Πώς να εκτελέσετε ομαδικά μια συνταγή μαγειρικής στην τάξη

Στα πλαίσια της ενότητας του βιβλίου της Γλώσσας της Γ΄ Δημοτικού "Του κόσμου το ψωμί" οι μαθητές εξοικειώνονται με τον παραμυθικό λόγο (λαϊκά παραμύθια, αινίγματα, παροιμίες) και εξασκούνται σε κείμενα κατευθυντικού λόγου (συνταγές, οδηγίες). Βέβαια δεν είναι η μόνη ενότητα και η μόνη τάξη που ασχολείται με τέτοια κείμενα και ειδικά με συνταγές. Παρακάτω σας δίνω την πιο απλή, εύκολη και νόστιμη κατά τη γνώμη συνταγή ψωμιού καθώς και οδηγίες για το πώς θα την εκτελέσετε στην τάξη με τα μικρούλια σας.

Τη συγκεκριμένη συνταγή τη βρήκα κάπου στο ίντερνετ και μπορώ να πω ότι ήταν η πιο εύκολη και η πιο επιτυχημένη από όσες έχω χρησιμοποιήσει έως τώρα.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΟΥ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟΥ ΨΩΜΙΟΥ

Υλικά: 1 κιλό αλεύρι, 2 ποτήρια χλιαρό νερό, 1 κύβος μαγιά, ένα κουταλάκι αλάτι, λίγο λάδι.

Εκτέλεση: Διαλύουμε τη μαγιά στο ένα ποτήρι χλιαρό νερό και τη ρίχνουμε στο αλεύρι. Ζυμώνουμε αρκετά προσθέτοντας και το δεύτερο ποτήρι νερό. Συνεχίζουμε το ζύμωμα ρίχνοντας και το αλάτι. Αφού ζυμώσουμε αρκετά και καλά, αφήνουμε τη ζύμη σε ζεστό μέρος για μισή ώρα για να ξεκουραστεί. Ξαναζυμώνουμε καλά και πλάθουμε δύο φραντζολάκια. Τα τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψί χαράζοντας επάνω τους ένα σταυρό. Αφήνουμε τις φραντζόλες μισή ώρα για να φουσκώσουν. Ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 45 λεπτά.

ΠΩΣ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΕΤΕ ΜΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

Την εκτέλεση της συνταγής στην τάξη την οργάνωσα με τον ίδιο τρόπο που κάνω πάντα ως εξής:

• Αρχικά φρόντισα κάθε μαθητής να φέρει από κάτι. Από μια κούπα αλεύρι, άλλος τη μαγιά, άλλος το αλάτι, άλλος το λάδι, άλλος το ταψί, άλλος το σκαφάκι για το ζύμωμα
  
  
  

Εγώ, τα πουλιά μου και ο πρωινός κύκλος

Εδώ και πάαααααρα πολλά χρόνια έχω μία συνήθεια: Μπαίνω στην τάξη και λέω χαρωπά "Καλημέρα, πουλιά μου!". Και τα πουλιά μου μου αντιγυρίζουν την καλημέρα μου κελαηδώντας. Δε θυμάμαι πώς μου κάθισε αυτή η φράση ούτε από πότε μου έχει γίνει τόσο επίμονη συνήθεια. Νομίζω ότι πράγματι βλέπω τους μαθητές μου σαν μικρά πουλιά που δεν ξέρουν ακόμα να πετούν μακριά από τη φωλιά και εγώ πρέπει να τους μάθω να ανοίγουν τα φτερά τους. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ποτέ σε κανένα μικρούλι μου δεν του φάνηκε παράξενο που τα έλεγα "πουλιά" και ποτέ κανένα δεν ρώτησε το γιατί. Τους φαινόταν και τους φαίνεται τόσο φυσικό και απαντούν πάντα χαρούμενα "Καλημέρα, κυρία!".

Συχνά τα παιδιά μου ζωγραφίζουν τον πρωινό κύκλο. Εδώ τον απέδωσε καλλιτεχνικά η Δέσποινα. Εγώ λέω τα γνωστά, τα μικρούλια έχουν κάτσει ήδη στη μοκέτα σε κύκλο και το καρεκλάκι μου με περιμένει. 

Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχω εξελίξει την πρωινή είσοδο στην τάξη σε μια τρυφερή τελετουργία: τα μικρούλια μπαίνουν πρώτα, αφήνουν τα πράγματά τους στα θρανία άρον άρον και τρέχουν και κάθονται στη μοκέτα σχηματίζοντας έναν κύκλο. Στην άκρη του κύκλου τοποθετούν πάντα μια μικρή καρέκλα νηπιαγωγείου. Αυτή είναι η δική μου θέση. Αρκετά χαμηλή και αρκετά ψηλή. Και με περιμένουν να καθίσω. Αφήνω τα πράγματά μου και κάθομαι. Και τότε είναι που τα μικρούλια μου αρχίζουν να λένε τα νέα τους από τη χτεσινή μέρα. Τα πιο σημαντικά ή και τα πολύ ασήμαντα. Ό,τι θέλει το καθένα. Δεν υπάρχουν περιορισμοί. Μόνο δύο κανόνες. Να μιλούν με ολοκληρωμένες προτάσεις και να περιμένουν τη σειρά τους με υπομονή. Αυτός είναι ο πρωινός κύκλος. 

Η συζήτηση στον πρωινό κύκλο κρατά 10 με 15 λεπτά περίπου. Μπορεί κάποιος να πει ότι έτσι χάνουμε πολύτιμο χρόνο από το μάθημα, αλλά θα διαφωνήσω σθεναρά. Δεν υπάρχει πιο σοβαρό μάθημα από τον πρωινό κύκλο που προσφέρει πολλά οφέλη στα μικρούλια. Συνδέει την ομάδα, δίνει την ευκαιρία στους μαθητές να γνωρίσουν καλύτερα 

Μια θεατρική σκηνή στην τάξη μου

Αναγνωρίζοντας ότι η θεατρική τέχνη καλλιεργεί, ολοκληρώνει τον άνθρωπο και αναπτύσσει, την κρίση, την εφευρετικότητα και την έμπνευση,
Αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί ένα από τα ύψιστα, διαχρονικά εποπτικά μέσα και ένα δυναμικό όχημα που μεταφέρει την ιστορία, την παράδοση και την επιστήμη ζωντανεμένες στους μαθητές και 

Αναγνωρίζοντας ότι το θέατρο προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να εκφραστούν δημιουργικά, να αναπτύξουν τη φαντασία τους, να αναγνωρίσουν την αξία της συνεργασίας και της αρμονικής λειτουργίας μέσα στην ομάδα, να αφομοιώσουν καλύτερα την γνώση και όχι μόνο....

Ο πίνακας με κατεβασμένο το σκηνικό

το χρησιμοποίησα μέσα στις τάξεις μου στα τόσα χρόνια υπηρεσίας που έχω, στο μέγιστο βαθμό. Μάλιστα ανέπτυξα και μια μικρή θεατρική σκηνή μέσα στην αίθουσά μου, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί γρήγορα και εύκολα ανά πάσα 

Ο μύθος του μικρού ψαριού που είχε μέσα του τόσο θυμό… που θα μπορούσε να καταπιεί ολόκληρη τη θάλασσα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ψαράκι που το έλεγαν Μάτεο. Το ψαράκι αυτό ζούσε σε μια θάλασσα μακρινή, λίγο μικρή μεν, αλλά γεμάτη ψάρια, πολλά άλλα ψάρια. Πρέπει ακόμα να σας πω ότι αυτό το ψαράκι έμενε με τους γονείς του. Κι ότι ο ψαρομπαμπάς του και η ψαρομαμά του ήταν πολύ αυστηροί μαζί του.

Δεν ξέρουμε γιατί, αλλά το εμπόδιζαν να κάνει ένα σωρό πράγματα*. Του καταλόγιζαν ότι κολυμπούσε, ότι έπαιζε, ότι έκανε θόρυβο με το στόμα του, με δυο λόγια, το ψαράκι αυτό είχε πάντα την αίσθηση ότι δεν έκανε ποτέ αυτό που έπρεπε. Συχνά αναρωτιόταν εάν οι γονείς του ήταν οι αληθινοί γονείς του, τόσο αυστηροί φαίνονταν. Αλλά πρώτα απ΄όλα τους φοβόταν πολύ, κυρίως τον μπαμπά του, τη μαμά του λιγότερο, αλλά τη φοβόταν λίγο κι αυτή. Αυτό το φόβο τον έκρυβε πολύ βαθιά μέσα του, ποτέ, ποτέ δεν θα τον ομολογούσε σε κανέναν. Σε ποιον να μιλήσει άλλωστε; Τα άλλα ψάρια δεν έδειχναν να φοβούνται.

Έτσι κάθε πρωί, αυτό το ψαράκι που το έλεγαν Μάτεο, όταν έφτανε στο σχολείο των ψαριών, ξέρετε τι έκανε; Ε, λοιπόν, έδινε μια και κολυμπούσε προς τα άλλα ψάρια που βρίσκονταν στην αυλή του σχολείου και τα δάγκωνε. Ναι, τα δάγκωνε με το ψαρόστομά του, έτσι, χρατς, χρατς! Τα χτύπαγε κιόλας με τα πτερύγια του, με την ουρά του. Τους έριχνε νερό στα μάτια για να κλαίνε. Ναι, ναι τα ψάρια κλαίνε. Δεν το βλέπουμε γιατί τα δάκρυά τους ανακατεύονται με το νερό της θάλασσας, αλλά τα ψάρια όντως κλαίνε.

Προφανώς, όλοι, όλα τα ψάρια, έμεναν κάθε φορά έκπληκτοι βλέποντας το Μάτεο το ψαράκι να δαγκώνει και να χτυπάει έτσι. Τα άλλα ψαράκια τον φοβόντουσαν. Έτσι ήταν! Αφού αυτό φοβόταν τον μπαμπά του και λίγο τη μαμά του, ήταν πολύ λυπημένο. Αν ξέρατε πόσο λυπητερή είναι η λύπη ενός μικρού παιδιού ψαριού! Είναι τόσο λυπητερή, που καμιά φορά κάνει το νερό της θάλασσας γκρίζο, μπορεί και μαύρο.

Καμιά φορά βλέπουμε τη θάλασσα έτσι μαύρη, καθόλου γαλάζια, ούτε πράσινη, ούτε ευτυχισμένη, μαύρο κατράμι. Ε 

Το κυνήγι των πόντων ή πώς να διαχειριστείτε την τάξη σας καλύτερα.

Δε θα μιλήσω εδώ για το πόσο επωφελής είναι η εργασία σε ομάδες. Είναι ήδη γνωστό. Θα σας πω όμως τον τρόπο με τον οποίο δημιουργώ εγώ τις ομάδες στην τάξη και πώς με τη βαθμολόγησή τους καταφέρνω να διαχειριστώ αποτελεσματικά την συμπεριφορά και την απόδοση των μαθητών μου.

Από τις πρώτες μέρες που έρχομαι σε επαφή με τους καινούριους μαθητές μου φροντίζω να τεθούν τα όρια και οι κανόνες της τάξης. Αυτό γίνεται μέσα από συζήτηση. Γιατί οι κανόνες δεν πρέπει να φτιάχνονται αποκλειστικά από τον δάσκαλο και για το δάσκαλο, αλλά και από τους μαθητές. Έτσι θα διαμορφωθεί ένα δημοκρατικό κλίμα μέσα στην τάξη και οι ίδιοι οι μαθητές θα καταλάβουν ότι στη μία και πρωταρχική ομάδα, της τάξης, είναι σημαντικές και οι δικές τους απόψεις. Οι κανόνες που θα διαμορφωθούν, γράφονται και αναρτούνται στην αίθουσα και είναι ορατοί από όλους. Καλό θα είναι οι κανόνες να μην είναι υπερβολικοί σε αριθμό και δυσκολία για να μη φαίνονται «βουνό» για τα παιδιά. 

Το δεύτερο βήμα είναι να χωριστούν τα παιδιά σε υποομάδες. Αν και πολλές φορές έχουμε ακούσει ότι οι ομάδες πρέπει να είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να υπάρχουν μέσα σε αυτές και καλοί και μέτριοι μαθητές, εγώ στην πρώτη δημιουργία τους ακολουθώ την επιθυμία των παιδιών και τα αφήνω να χωριστούν ανάλογα με τις δικές τους επιθυμίες και προτιμήσεις. Φυσικά το αποτέλεσμα είναι να κάτσουν ο καθένας με τους αγαπημένους του φίλους. Αφού συζητήσουμε γιατί διάλεξαν τα παιδιά αυτής της ομάδας ή της άλλης, προχωρούν στην ονομασία των ομάδων τους. 

 Τα θρανία τοποθετούνται δύο-δύο ή και τρία μαζί ανάλογα με την αίθουσα και οι μαθητές τακτοποιούνται ανάλογα με την επιλογή τους. Αφού είναι όλα έτοιμα εκεί μπαίνει ο δάσκαλος και εξηγεί το κυνήγι των πόντων. Οι μαθητές από δω και πέρα, όπου είναι δυνατόν και όποτε ο δάσκαλος θα δίνει το σήμα, θα δουλεύουν ομαδικά. Κάθε φορά που οι μαθητές ολοκληρώνουν την εργασία τους με επιτυχία ή κάνουν κάτι καλό (μια πολύ έξυπνη απάντηση, μια καλή πράξη, κάτι πρωτότυπο κλπ.), η ομάδα τους παίρνει έναν πόντο. Κάθε φορά που δεν καταφέρνουν να ολοκληρώσουν με επιτυχία την εργασία τους ή καταπατούν τους κανόνες ή κάποιο μέλος έχει έρθει αδιάβαστο, ή φέρθηκε κάποιος με αγένεια κλπ. η ομάδα τους δεν παίρνει πόντο. Κάθε φορά που κάνουν κάτι κακό (καταπατούν τους κανόνες επανειλημμένως, δεν συνεργάζονται, δεν βοηθούν κάποιο μέλος τους, τσακώνονται, βάζουν στο περιθώριο κλπ.) διαγράφεται ένας πόντος από την ομάδα τους. 

Φροντίζω να είμαι ελαστική με τη βαθμολογία και να τα επιβραβεύω συνέχεια με πόντους ειδικά τον πρώτο καιρό που η διαδικασία είναι άγνωστη για αυτά. Επίσης φροντίζω να μην είμαι πολύ αυστηρή με τους αρνητικούς πόντους. Κυρίως φροντίζω να είμαι πάντα δίκαιη για να μη δημιουργούνται διαφωνίες. Όταν τα παιδιά αισθανθούν τη δικαιοσύνη μου, οι πόντοι που βάζω ή που δεν βάζω ή που