Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ - ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ

Ο στόχος της εκπαίδευσης είναι να μάθει τον μαθητή πώς να μαθαίνει μόνος του ή να τον χειραγωγήσει, να τον κάνει να αποδέχεται τα υπάρχοντα πλαίσια και να μην αμφισβητεί; Σε αυτά τα ερωτήματα απαντά ο Τσόμσκι σε μια συζήτηση με τίτλο "Ο Σκοπός της Εκπαίδευσης"

"Ένας παγκοσμίου φήμης φυσικός που δίδασκε εδώ στο ΜΙΤ, όταν τον ρωτούσαν οι φοιτητές του “Τι ύλη θα καλύψουμε αυτό το εξάμηνο;” απαντούσε: “Σημασία δεν έχει τι θα καλύψουμε, αλλά τι θα ανακαλύψετε”!

Κι αυτό είναι το σωστό.

Η διδασκαλία πρέπει να εμπνέει τους μαθητές να ανακαλύπτουν μόνοι τους. Να επανεξετάζουν κάτι με το οποίο δεν συμφωνούν. Να ψάχνουν για εναλλακτικές εάν νομίζουν πως υπάρχουν καλύτερες. Να μελετούν τα μεγάλα επιτεύγματα του παρελθόντος και να εμπεδώνουν επειδή οι ίδιοι τα βρίσκουν ενδιαφέροντα.

Αν η διδασκαλία γίνεται με αυτό τον τρόπο, τότε θα υπάρχει πραγματικό όφελος για τους μαθητές, και όχι μόνο θα θυμούνται τι διδάχτηκαν αλλά και θα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως βάση για να μαθαίνουν από μόνοι τους."

Η συμμετοχή του Νόαμ Τσόμσκι στη συζήτηση "Μάθηση Δίχως Σύνορα", με τίτλο "Ο Σκοπός της Εκπαίδευσης" - The Purpose of Education - μια πρωτοβουλία του ιστότοπου Learning Without Frontiers

Τι άλλο να κάνουμε δηλαδή εμείς οι γονείς;

Τα παιδιά μας κοντεύουν να γίνουν ρομποτάκια, οι γονείς ψυχασθενείς και ξάφνου σκάει μύτη ένα πιτσιρίκι από την Σιγκαπούρη και τα βγάζει άχρηστα στην PISA. Εντάξει, δεν είναι άκυρες οι έρευνες, αλλά οι γονείς δεν δύνανται να κάνουν κάτι περισσότερο απ’ αυτό που κάνουν. Ή μήπως όχι;

«Τι έχουν τα έρμα και δεν μαθαίνουν» αναρωτήθηκε ο Γιαννακίδης, φρικιασμένος προφανώς από τα ευρήματα της PISA 2015 που κατέταξε τους έλληνες μαθητές στην ντροπιαστική 43η θέση ανάμεσα στους μαθητές 77 χωρών του ΟΟΣΑ. Για να είμαι ειλικρινής κι εγώ ψιλοφρίκαρα όταν διάβασα ότι η 14χρονη κόρη μου έχει τις γνώσεις και τις δεξιότητες μιας 11χρονης από την Σιγκαπούρη, αλλά μετά ήρθα στα συγκαλά μου κι έβαλα τις φωνές: 

«Για κάτσε ρε φίλε ερευνητή της PISA 2015, τι περισσότερο θα ‘πρεπε να χω κάνει δηλαδή γι αυτό το παιδί και δεν το ‘κανα; Και να για να μην πεις ότι ο ελληνάρας γονιός μετατρέπει το παιδί του σε είδωλο του εαυτού του, ξανακάνω την ερώτηση από την αντίστροφη: Πόσο άλλο θα ‘πρεπε πια να δουλέψει και να ταλαιπωρηθεί αυτό το παιδάκι για να κατακτήσει το δικαίωμα του σε μια αξιοπρεπή ζωή μέσα στο παγκόσμιο χωριό;

Από τα τέσσερα του χρόνια ξυπνά στις 6 το πρωί για να μαντρωθεί σε παιδικούς σταθμούς, προ-

Το σχολείο βλάπτει σοβαρά τη γνώση

Με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς θυμήθηκα κάτι που λέει ο Κλοντ Λεβί-Στρος: «Τα παιδιά μας γεννιούνται και μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τον φτιάξαμε εμείς, ο οποίος προπορεύεται των αναγκών τους, προλαβαίνει τις ερωτήσεις τους και τα πνίγει στις λύσεις».

Η πρακτική αυτή σημαίνει ότι στερούμε από τα παιδιά μας ίσως το βασικότερο μάθημα που μπορεί κάποιος να αποκομίσει από το σχολείο: ότι δηλαδή η γνώση (όπως και η ίδια η ζωή) απαιτεί προσπάθεια, είναι μια αναγκαία δοκιμασία για να κατακτήσουμε την ωριμότητα, νοητική και συναισθηματική. Το σχολείο είναι ένας πειραματικός χώρος, όπου τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν μέσω της εμπειρίας τι σημαίνει συμβίωση, συνεργασία, χαρά, απογοήτευση, ικανοποίηση και κυρίως τι σημαίνει δυσκολία και υπέρβασή της.

Σήμερα αυτό που κάνει το σχολείο –αντιγράφοντας την κοινωνία– είναι να προσφέρει μια πλημμυρίδα ξερών και ασύνδετων γνώσεων, χωρίς αυτό να υποστηρίζεται από την καλλιέργεια μιας μεθοδολογίας σκέψης που θα καθιστά ικανά τα παιδιά να τις εντάξουν σ’ ένα ευρύτερο μαθησιακό και κοινωνικό πλαίσιο. «Μπουκώνουμε» τους μαθητές με χιλιάδες απαντήσεις, αλλά δεν τους μαθαίνουμε την αξία τού να θέτουν ερωτήσεις. Τα σχολικά χρόνια αποτελούν μιαν άσκηση στο παράλογο.

«Είναι σωστό επειδή το λέω εγώ, ο καθηγητής», «Τι μπορεί να ξέρεις εσύ από τη θέση του μαθητή;», «Πειθάρχησε γιατί αλλιώς θα αποβληθείς», «Τα μαθηματικά χρειάζονται γιατί είναι απαραίτητα» κ.λπ. κ.λπ. Ενα εξουσιαστικό σύστημα που δείχνει καθημερινά τα δόντια του σε άγουρα παιδιά, τα οποία εκπαιδεύονται κυρίως σε ένα πράγμα: την προσαρμογή στην αυθεντία.

Ο φιλόσοφος Φερνάντο Σαβατέρ λέει ότι οι περισσότεροι δάσκαλοι παιδιών μικρής ηλικίας κουράζονται από τις πολλές ερωτήσεις των νηπίων, ενώ οι πανεπιστημιακοί παραπονιούνται 

Το Πρόγραμμα της ΝΔ για την εκπαίδευση

Τι διάβαζα μόλις τώρα; Το Πρόγραμμα της ΝΔ για την εκπαίδευση, βρε! Το σημείο που με εξιτάρει περισσότερο (!;) είναι η "απελευθέρωση του σχολείου από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του υπουργείου Παιδείας". Ιδού και μερικά άλλα ενδιαφέροντα ή μη σημεία: 

* Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μονάδων από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές με χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων. 

* Αξιολόγηση εκπαιδευτικών. Σύνδεση της αξιολόγησης με την επιμόρφωση.

* Επαναφορά του θεσμού των Σχολικών Συμβούλων.

* Απελευθέρωση του σχολείου από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του υπουργείου Παιδείας.

* Σε διοικητικό – οικονομικό πεδίο: δημιουργία ολιγομελούς οργάνου υποστήριξης (διευθυντές, εκπρόσωπος αυτοδιοίκησης, κηδεμόνες, μαθητές) για τη λειτουργία του σχολείου και τη διαχείριση πρόσθετων πόρων επιπλέον της κρατικής χρηματοδότησης.

* Σε παιδαγωγικό πεδίο: ελευθερία στον εκπαιδευτικό μέσα στην τάξη.

* Ενισχυμένος ρόλος του διευθυντή του σχολείου.

Το Πρόγραμμα βρίσκεται εδώ: https://nd.gr/sites/ndmain/files/u48/pds/parousiash_paideia.pdf

Η καθημερινή κόλαση ενός εκπαιδευτικού

Από το περιστατικό της Φλώρινας, που είχε πάρει δημοσιότητα πριν από κάνα-δυο χρόνια, όταν ένας καθηγητής αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω της ανυπόφορης κατάστασης που δημιουργούσαν οι μαθητές στην τάξη (ένα από τα ελάχιστα περιστατικά που έγιναν γνωστά από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά), μέχρι σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει στα σχολεία. Ή, πιο σωστά, όλα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο.

Οι μαθητές δεν είναι αυτοί που ήταν τις προηγούμενες δεκαετίες, ούτε και οι γονείς, οι οποίοι έχουν επιβάλει νέους κανόνες συμπεριφοράς ‒μια νέα μορφή βίας‒ κι έχουν αποκτήσει αυθαίρετα δικαιώματα, ενώ ο ρόλος του εκπαιδευτικού υποβαθμίζεται εντελώς. Οι συνθήκες στις οποίες πρέπει να δουλέψει ένας εκπαιδευτικός το 2019 είναι πολύ δύσκολες και δυσκολεύουν όλο και περισσότερο όσο περνάει ο καιρός. «Οι σκηνές που βλέπαμε σε αμερικανικές ταινίες και έμοιαζαν πολύ ακραίες και μακρινές δεν απέχουν πολύ από την ελληνική πραγματικότητα» λέει ο Ν.Σ., δάσκαλος σε σχολείο της δυτικής Αττικής.  

«Σήμερα, όταν μιλάμε για παραβατική συμπεριφορά μαθητών, δεν εννοούμε μόνο τους μαθητές των γυμνασίων και των λυκείων, που μπορείς να πεις ότι είναι έρμαια των εφηβικών ενστίκτων τους.   Στα δημοτικά η κατάσταση έχει ξεφύγει τα τελευταία χρόνια και η ζωή των δασκάλων έχει γίνει ανυπόφορη. Ξέρω δασκάλους που έχουν γίνει νευρωτικοί και αναγκάζονται να πάρουν χάπια για να αντέξουν την πίεση που είναι σίγουρο ότι θα υποστούν.  

Στα γυμνάσια και στα λύκεια έχεις να αντιμετωπίσεις τη βία των μαθητών, αλλά στα δημοτικά πρέπει να υποστείς και τις παραξενιές του γονέα, ο οποίος επεμβαίνει συνεχώς στο έργο του δασκάλου.   Ξέρω συνάδελφο που στα μέσα της περασμένης χρονιάς πήρε άδεια άνευ αποδοχών και δεν ξαναγύρισε στο σχολείο γιατί δεν μπορούσε να αντέξει το bullying που της ασκούσαν μαθητές και γονείς. Προτίμησε να προστατέψει την ψυχική της υγεία, χάνοντας τη δουλειά της».  

Έχει δοθεί πάρα πολλή εξουσία στα παιδιά, χωρίς να έχουν συνείδηση του τι κάνουν και πώς μπορούν να το ελέγξουν αυτό, οπότε ξεσπούν πάνω σου. Από την άλλη, είναι και οι γονείς που περιμένουν να κάνεις κάτι στραβό για να κάνουν καταγγελία. «Οι γονείς των μικρών τάξεων δεν εμπιστεύονται το σχολείο» λέει ο Μ.Δ., διευθυντής σε ιδιωτικό σχολείο της Αθήνας.  

«Ακόμα και αν φέρει κάποιο τίτλο και έχει μακρά ιστορία, δεν το εμπιστεύονται, ούτε και όταν τα παιδιά δίνουν δείγματα ότι περνούν πολύ καλά στο σχολικό περιβάλλον. Οι γονείς είναι πάντα αρνητικά διακείμενοι. Δεν έχουν θετική στάση απέναντι το σχολείο. Ο δάσκαλος πλέον είναι περισσότερο εκτεθειμένος ως μονάδα και δεν ξέρω κατά πόσο ο διευθυντής του μπορεί να τον καλύψει.  

Είχαμε πέρσι μια μάνα που "είχε κολλήσει" με τον γυμναστή. Του έκανε καταγγελία ότι το παιδί

Στο Λουξεμβούργο συνάδερφοι, στο Λουξεμβούργο!

Ρίχνοντας μια ματιά στη φετινή έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΑΣΑ) για την κατάσταση στην Εκπαίδευση έφτασα σε αυτό το συμπέρασμα: Πρέπει οπωσδήποτε να γίνουμε δάσκαλοι στο Λουξεμβούργο. Γιατί; Μα γιατί οι ετήσιες αποδοχές των δασκάλων εκεί φτάνουν τις 122.000 δολάρια!!!

Σύμφωνα με τη ετήσια έκθεση του ΟΑΣΑ, το μισθολογικό χάσμα που χωρίζει τους εκπαιδευτικούς από χώρα σε χώρα, αλλά και ανάλογα με το φύλο, είναι τεράστιο. Για τους Έλληνες εκπαιδευτικούς τα πράγματα είναι μάλλον δυσάρεστα αφού βρίσκονται στην πρώτη δεκάδα... από το τέλος, ανάμεσα στους χειρότερα αμειβόμενους συναδέλφους τους ανά τον κόσμο.

Το Λουξεμβούργο και η Ελβετία φιγουράρουν παραδοσιακά στην κορυφή της λίστας με τις υψηλότερες αποδοχές για τους εκπαιδευτικούς, τόσο για τα δημοτικά όσο και για γυμνάσια λύκεια. Το δε Λουξεμβούργο φαίνεται να απέχει... έτη φωτός από τις υπόλοιπες χώρες, καθότι ο αρχικός μισθός για έναν εκπαιδευτικό είναι υψηλότερος από τον μέσο όρο του μισθού των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο. Οι ετήσιες αποδοχές των εκπαιδευτικών στο Λουξεμβούργο πιάνουν "ταβάνι" στις 122.000 δολάρια για τους δασκάλους δημοτικών και στις 138.000 δολάρια για τους καθηγητές γυμνασίων και λυκείων. Στους πιο προνομιούχους εκπαιδευτικούς στον πλανήτη, συμπεριλαμβάνονται δάσκαλοι και καθηγητές σε Νότια Κορέα, Γερμανία, Αυστρία, ΗΠΑ, Ολλανδία, Καναδά, κ.α.

Στον αντίποδα, οι λιγότερο ευνοημένοι είναι οι εκπαιδευτικοί στη Σλοβακία, οι υψηλότερες αποδοχές των οποίων μετά βίας αγγίζουν τις 19.000. Ακολουθούν οι συνάδελφοί τους σε Τσεχία, Ουγγαρία και Πολωνία που κυμαίνονται σε κλίμακα 22.000 - 26.000 δολαρίων ετησίως. Η λίστα των πιο "κακοπληρωμένων" εκπαιδευτικών, σύμφωνα με τον ΟΑΣΑ, συμπληρώνεται από την Τουρκία και την Ελλάδα.

Περισσότερα....

Γνωρίστε το Δημοτικό Σχολείο Λουτρόπολης Θερμής Λέσβου

Το 6/θέσιο  Δημοτικό σχολείο Λουτρόπολης Θερμής  στεγάζεται σε ένα  παραδοσιακό διατηρητέο κτήριο και περιβάλλεται από μια ευρύχωρη αυλή  με  νεραντζιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, πεύκα, μουριές και ακακίες.  Είναι ένα πραγματικό κόσμημα. Δείτε παρακάτω τις δράσεις των μαθητών και των συναδέλφων....

Βρίσκεται στο κέντρο του οικισμού της Θερμής ο οποίος περιβάλλεται από τα ερείπια της προϊστορικής Θερμής  (σύγχρονης πόλης της Τροίας και της Πολιόχνης Λήμνου), από την πανελλαδικής φήμης Μονή του Αγίου Ραφαήλ, τη Βυζαντινή εκκλησία της  Παναγίας Τρουλωτής και από τα μοναδικά  αρχιτεκτονήματα των  Πυργόσπιτων της περιοχής .

Η  περιοχή της Θερμής έχει ένα πλούσιο ιστορικό παρελθόν που αγγίζει  τα 5.500 χρόνια. Το όνομά της το οφείλει στις θερμοπηγές της που αναβλύζουν καθάριες επί αιώνες. Στις αρχές του 20ού αι., στη θέση των θερμοπηγών ανεγέρθηκε το πολυτελές ξενοδοχείο «Σάρλιτζα Παλλάς», το  οποίο μετέτρεψε τη Θερμή σε σύγχρονη λουτρόπολη και φημισμένο κέντρο ιαματικού τουρισμού.

Το σχολείο αριθμεί 70 μαθητές και στελεχώνεται από 13  εκπαιδευτικούς. Διατηρεί σχολικό κήπο και είναι μέλος του δικτύου «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ» και του δικτύου «Παγκόσμια Γεωπάρκα  UNESCO  στην Ελλάδα». Συμμετείχε στο Α΄ Μαθητικό Συνέδριο Πληροφορικής Β.  Αιγαίου το 2017-18 παρουσιάζοντας τις εργασίες ¨Το πρώτο κουδούνι¨ και «Οι Ξερόλες της Πρωτοβάθμιας», ενώ παρήγαγε στα πλαίσια του  προγράμματος «I AM A GEOPARKER» το CD-Rom “Το φαράγγι της Θερμής &  τα σπήλαιά του”.

Τη σχολική χρονιά 2017-18 βραβεύτηκε από το Ίδρυμα «Ν. Παπαδημητρίου» για την παράσταση ¨Πλούτος¨ του Αριστοφάνη, που  ανέβασε στο αρχαίο θέατρο Μυτιλήνης. Το σχολικό έντυπό του «Το Θήτα της Θερμής» απέσπασε πέρυσι το Α΄ βραβείο στο διαγωνισμό μαθητικών εντύπων της Περιφερειακής Διεύθυνσης Β. Αιγαίου..

Φωτό

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το σχολείο στη σελίδα του στο facebook , στο ιστολόγιό του και στην ιστοσελίδα των Οικολογικών Σχολείων.

Δασκάλα Ρομά πρότυπο για τα παιδιά

«Αρχικά ήθελα να περάσω Νομική, για λίγα μόρια όμως δεν την έπιασα και έτσι πέρασα στη δεύτερη επιλογή που είχα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο Τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής, με ειδικότητα στην Ειδική Αγωγή. Εδώ και πέντε χρόνια εργάζομαι ως αναπληρώτρια δασκάλα σε Δημοτικό Σχολείο. Μπορεί η Νομική να ήταν τότε η πρώτη μου επιλογή, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι το να ασχοληθώ με την εκπαίδευση ήταν καλύτερο για εμένα. Ήταν αυτό που μου άνοιξε το μυαλό. Ήμουν γι’ αυτό, έπρεπε να ασχοληθώ με την ειδική αγωγή, να γίνω δασκάλα για να πετύχω ό,τι προσπαθούσα τα προηγούμενα χρόνια», λέει η δασκάλα Βιβή Βιλανάκη.

Η Βιβή Βιλανάκη αποτελεί ένα πρότυπο, ένα παράδειγμα ότι το σχολείο προσφέρει ευκαιρίες για όλα τα παιδιά. Αποδεικνύει ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή που συνεχίζει το σχολείο, σπουδάζει, εργάζεται, προσφέρει. Πρόσφατα της έγινε πρόταση να ασχοληθεί με την εκπαίδευση Ρομά στη Θεσσαλονίκη, αλλά της κεντρίζει το ενδιαφέρον και η πολιτική. Ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό της στις Πολιτικές Επιστήμες λέει ότι θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά για να προωθήσει ακόμα περισσότερο την εκπαίδευση των Ρομά.

Η κ. Βιλανάκη υποστηρίζει ότι «είναι ευθύνη συνολικά της κοινωνίας. Μπορεί να φταίνε οι Ρομά όταν θέλουν να παντρέψουν τα παιδιά τους μικρά και ειδικά τα κορίτσια, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, φταίει και η κοινωνία η οποία δεν έχει ασχοληθεί όπως θα έπρεπε να έχει κάνει. Θα έπρεπε να στηρίζει αυτά τα παιδιά, να τους δίνει ευκαιρίες για να δείξουν τι μπορούν να καταφέρουν. Κανείς δεν το έχει κάνει. Είναι παραμελημένα. Θα μπορούσε ενδεικτικά να βοηθά στην Ανώτατη Εκπαίδευση των παιδιών, να στηρίζει τις οικογένειες που έχουν οικονομικά προβλήματα και να δημιουργεί με αυτόν τον τρόπο πρότυπα και για τα υπόλοιπα παιδιά. Να δείχνει τις προοπτικές και τις επιλογές που ανοίγονται μέσα από την εκπαίδευση. Είναι πανέξυπνα παιδιά, απλά χρειάζονται μια ώθηση».

Η ίδια συμφωνεί με την άποψη ότι πρέπει να μορφώνονται παράλληλα με τα παιδιά και οι γονείς Ρομά. «Είναι ένας τρόπος για να γνωρίζουν οι γονείς καλύτερα το περιβάλλον όπου θα εμπιστευτούν το παιδί τους. Τους δρόμους που θα του ανοιχτούν μέσα από την εκπαίδευση. Αν δεν του δείξεις το δρόμο πως θα έχει αποτέλεσμα; Είναι σαν να παίρνεις ένα παιδί από τη ζούγκλα. Δεν μπορείς να το δαμάσεις αν δεν του δείξεις τον τρόπο. Τελευταία όμως τα δείγματα που έχουμε είναι θετικά. Θεωρώ ότι το εκπαιδευτικό επίπεδο έχει ανέβει και σε αυτό βοήθησε η τεχνολογία. Τα κοινωνικά δίκτυα, όπως είναι το facebook που θέλουν να έχουν στο κινητό τους τηλέφωνο, αποτέλεσαν κίνητρο για να συνεχίσουν το σχολείο. Δεν υπάρχει παιδί σήμερα που να μην ξέρει να διαβάζει», σημειώνει.

Μάθετε περισσότερα....

Η καλύτερη δασκάλα στον κόσμο και το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα

Τι τύχη θα είχε η ομογενής δασκάλα Άντρια Ζαφειράκου η οποία κέρδισε το βραβείο του/της καλύτερου/ης  δασκάλου/ας στον κόσμο, αν αποφάσιζε να εργαστεί σε κάποιο δημοτικό σχολείο στην Ελλάδα ή στην Κύπρο; Το πιο πιθανό είναι ότι ακόμα θα ήταν αδιόριστη αναμένοντας σε κάποια λίστα τη σειρά της.

Βεβαίως και να διοριζόταν σε κάποιο ελληνικό σχολείο, μάλλον δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει τη μετριότητα. Όχι γιατί στον ελληνικό χώρο δεν υπάρχουν λαμπροί δάσκαλοι με εξαιρετικά προσόντα. Ποσώς δεν ισχύει αυτό. Δεν θα διακρινόταν ωστόσο διότι το ίδιο το σύστημα θα την κατάπινε.

Γιατί κέρδισε;

Διαβάζοντας το σκεπτικό της βράβευσης του Varkey Foundation με το βραβείο αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων, στο «Global Education and Skills Forum» που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι, διαπιστώνει κανείς, ότι η κ. Ζαφειράκου μπόρεσε να διακριθεί διότι μπόρεσε μέσα από ένα εκπαιδευτικό σύστημα να διασώσει πρώτα και κύρια τον εαυτό της, τα πιστεύω της και τις ευαισθησίες της. Πώς θα μπορούσε να βοηθήσει άλλους αν αυτή δεν μπορούσε να επιβιώσει;

• Βραβεύτηκε ως μια δασκάλα που έμαθε να χαιρετά καθημερινά τους μαθητές της σε 35 γλώσσες, σε ένα φτωχό σχολείο σε προάστιο του Λονδίνου. Έκανε με λίγα λόγια την απαραίτητη προσαρμογή, αφού γνώριζε ότι μεγάλο ποσοστό των μαθητών που διδάσκει προέρχονται από οικογένειες μεταναστών, σε μια περιοχή που τα αγγλικά ομιλούνται συνήθως ως δεύτερη γλώσσα στο σπίτι. Τι συμβαίνει στο ελληνικό σχολείο; Τα ξένα παιδιά οφείλουν να χρωστούν ευγνωμοσύνη που φοιτούν σε αυτό, καθημερινά πρέπει να ξεκινούν τη μέρα τους με ορθόδοξες προσευχές, ακόμα κιαν είναι μουσουλμάνοι, ειδικά δε σε κάποιες περιοχές στην Ελλάδα απαγορεύεται να αριστεύουν, διότι δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν το λάβαρο του σχολείου ή τη σημαία του Έθνους στην παρέλαση. Η Αντρια Ζαφειράκου στο Λονδίνο, γιατί προφανώς μπορούσε, τι έκανε; Όχι μόνο σεβάστηκε τη διαφορετικότητα, αλλά κόντρα στο κύμα, αξιοποιώντας το χρόνο της για να καταλάβει τις ζωές των μαθητών πέρα

Μερικές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σύμφωνα με την έκθεση παρακολούθησης της εκπαίδευσης και της κατάρτισης 2017.

Το ποσοστό μαθητών με χαμηλές επιδόσεις στις φυσικές επιστήμες, στα μαθηματικά και στην κατανόηση κειμένου, όπως μετρήθηκε από το πρόγραμμα PISA 2015 είναι μεγαλύτερο από τον μέσο όρο της ΕΕ και είναι ιδιαίτερα υψηλό μεταξύ των μαθητών που προέρχονται από οικογένειες μεταναστών. Το φύλο και η κοινωνικοοικονομική κατάσταση επηρεάζουν σημαντικά τις επιδόσεις των μαθητών.  Οι προβλέψεις παρακάτω. Διαβάστε και κλάψτε...

Σύμφωνα με την έκθεση όλες οι βαθμίδες του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος θα επηρεαστούν από σημαντικές δημογραφικές αλλαγές. 

• Έως το 2050 ο πληθυσμός της Ελλάδας αναμένεται να έχει μειωθεί κατά 14,5 % σε σύγκριση με σήμερα. 
• Η διάμεση ηλικία εκτιμάται ότι θα αυξηθεί από 43,4 σε 52,8 έτη, δηλαδή κατά 5 έτη μεγαλύτερη από τον προβλεπόμενο μέσο όρο της ΕΕ10 (VID 2016). 
• Εντός των επόμενων 10 ετών, ο αριθμός των παιδιών ηλικίας 5 ετών (ηλικία έναρξης της υποχρεωτικής σχολικής φοίτησης) αναμένεται να μειωθεί κατά 27 %. 
• Κατά την ίδια περίοδο, το ποσοστό των μαθητών ηλικίας 7-14 ετών θα μειωθεί κατά ποσοστό άνω του 17 %. 
• Παρότι έως το 2027 εκτιμάται ότι θα αυξηθεί ελαφρώς ο αριθμός των ατόμων που ολοκληρώνουν την υποχρεωτική εκπαίδευση και ενδεχομένως εισέρχονται στην ΕΕΚ, στη μεταδευτεροβάθμια ή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (ηλικιακή ομάδα 15-19 ετών), σε ορίζοντα 20 ετών προβλέπεται ότι ο αριθμός αυτός θα μειωθεί κατά 23 % σε σύγκριση με το 2017. 

Διαβάστε όλη την έκθεση παρακολούθησης της εκπαίδευσης και της κατάρτισης 2017 ΕΔΩ.