Το εκπαιδευτικό σύστημα της Ισλανδίας βασίζεται στην αρχή
της ισότητας: όλοι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση ανεξάρτητα
από το φύλο, την οικονομική κατάσταση, τον τόπο κατοικίας, τη θρησκεία, πιθανή
αναπηρία και το πολιτιστικό ή κοινωνικό υπόβαθρο. Η κοινωνική θέση δεν
επηρεάζει την πρόσβαση στην εκπαίδευση και πάνω από το 1/3 του πληθυσμού φοιτά
σε κάποια βαθμίδα εκπαίδευσης. Προάγεται η αποκέντρωση και η αυτονομία.
Τα
σχολεία είναι δημόσια. Υπάρχουν και κάποια ιδιωτικά, τα οποία όμως δεν
θεωρούνται ιδιαίτερα καλά, και λειτουργούν με κρατική επιχορήγηση.
Τα σχολεία, υπό την αιγίδα των τοπικών αρχών, αποφασίζουν
για τα προσφερόμενα μαθήματα, την οργάνωση και διοίκηση τους και διαμορφώνουν
το πρόγραμμα σπουδών τους με βάση τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και τις
δεξιότητες των μαθητών. Στην Ισλανδία, οι επιδόσεις των μαθητών διαφέρουν
ελάχιστα από βαθμίδα σε βαθμίδα. Το σχολείο σέβεται τις ιδιαιτερότητες
-ατομικές, πολιτισμικές- των μαθητών,
προβάλλει την αναγκαιότητα της προσπάθειας, του διαλόγου και της ευγένειας, και
διδάσκει το σεβασμό στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μετά από την οικονομική κρίση του 2008 οι Ισλανδοί επένδυσαν
περισσότερο στην εκπαίδευση, καθώς θεώρησαν πως ήταν ο τρόπος να βγουν από
αυτή. Η άρτια υλικοτεχνική υποδομή, προσβλέπει στην ουσιαστική γνώση,
συνδυάζοντας παραδοσιακές αξίες και τεχνικές με σύγχρονα μέσα και διδακτικές
μεθόδους.
Κάθε σχολείο επιλέγει ένα σύνθημα τριών λέξεων, πάνω στο
οποίο βασίζεται η εκπαίδευση των μαθητών, όπως για παράδειγμα
«Συνεργασία-Αξιοπρέπεια-Αλληλεγγύη». Οι μαθητές δεν φοράνε παπούτσια μέσα στο
σχολείο, για να νιώθουν άνετα σαν το σπίτι τους. Μεγάλες αίθουσες εξοπλισμένες
με βιβλιοθήκες, υπολογιστές, προτζέκτορες, φορητά σκάνερ, εσωτερικά wc. Πλήρως
εξοπλισμένα εργαστήρια εικαστικών, ξυλουργικής, μουσικής, υφαντικής,
μαγειρικής, χορού, θεάτρου, κλειστά γυμναστήρια.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι βιβλιοθήκες, τις οποίες οι
μαθητές μπορούν να επισκέπτονται κάθε μέρα για να πάρουν όποιο βιβλίο θέλουν
