Πώς παράγεται το αγελαδινό γάλα;

Όλα τα θηλαστικά παράγουν γάλα για έναν λόγο: για να θηλάσουν τα μωρά τους. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται και οι αγελάδες παράγουν συνέχεια γάλα; 

Στις σύγχρονες φάρμες μια αγελάδα μετά από μια 9μηνη κύηση γεννά το μωρό της, το οποίο απομακρύνεται άμεσα από τη μάνα του. Το γάλα λοιπόν που προορίζεται γι΄αυτό το πίνουν οι άνθρωποι. Η αγελάδα συνεχίζει να αρμέγεται για όσο έχει γάλα. Μόλις σταματήσει να παράγει γάλα, την αφήνουν περίπου ένα μήνα να ξεκουραστεί και αμέσως την υποβάλλουν σε τεχνητή γονιμοποίηση. Έτσι για τα επόμενα 4-6 η αγελάδα βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης και γέννας, ώσπου παύει να είναι αποδοτική και στέλνεται στο σφαγείο. Τα αρσενικά μοσχαράκια που γεννά αυτά τα χρόνια δεν πίνουν ποτέ το γάλα της μάνας τους, τρέφονται με υποκατάστατα και ορούς και σφαγιάζονται πριν γίνουν καν ενός έτους ως «μοσχαράκια γάλακτος». Τα θηλυκά στέλνονται φυσικά να καλύψουν θέσεις άλλων γαλακτοπαραγωγών αγελάδων. Και δεν είναι μόνο αυτά.

Οι αγελάδες είναι ζώα έξυπνα και ευαίσθητα και μάλιστα ο αποχωρισμός του μωρού τους είναι επίπονος και τις κάνει να κλαίνε και να το αναζητούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στη φύση οι αγελάδες φροντίζουν τα μωρά τους για 2 χρόνια!

Το γάλα που παράγει σήμερα μια αγελάδα είναι 35-50 λίτρα την ημέρα, δηλαδή 10 φορές πάνω από το φυσιολογικό. Η αφύσικη αυτό ποσότητα και το μεγάλο βάρος των μαστών προκαλεί επώδυνα σκισίματα στους συνδέσμους των μαστών της και έντονα προβλήματα στα πόδια της. Η μηχανή αρμέγματος μολύνει τους μαστούς και προκαλεί σοβαρές και επώδυνες μαστίτιδες, με αποτέλεσμα να της χορηγούν ορμόνες και αντιβιοτικά.

Όλα αυτά είναι αποδεκτά από τη βιομηχανία γάλακτος και νόμιμα.

Και το γάλα που φτάνει τελικά στο ποτήρι μας;

Αν σκεφτείτε ότι το γάλα βρίσκεται στις περισσότερες τροφές και φαγητά που τρώμε, μπορείτε να καταλάβετε ότι είναι απαραίτητο να μη μας κάνει τουλάχιστον κακό. Τώρα αν σκεφτείτε επίσης ότι το αγελαδινό γάλα προορίζεται από τη φύση να θρέψει μοσχαράκια και όχι ανθρώπους, ότι απαγορεύεται να δίνουμε γάλα στα μωρά κάτω του ενάμισι έτους και ότι «είναι πολλά τα λεφτά, Άρη», ίσως να πρέπει ο καθένας να κάνει μια έρευνα σχετικά με το θέμα αυτό και να σκεφτεί διπλά και τριπλά για το ποιο και πόσο γάλα μπορεί να καταναλώνει.

Ο Ζάχος Κοπρόσκυλος περιγράφει τη ζωή του

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ζώων και καθώς τριγυρνούσα στο ίντερνετ έπεσα πάνω στο τρυφερό κείμενο του Ζάχου Κοπρόσκυλου, που περιγράφει την καθημερινότητά του με την οικογένειά του. Μου άρεσε και σας το παρουσιάζω. Α, για να σας ενημερώσω, ο Ζάχος Κοπρόσκυλος είναι ο σκύλος του  δημοσιογράφου Μάνου Βουλαρίνου. Απολαύστε το….

Με πήραν όταν ήμουν 5 μηνών από το χωριό μου που γύριζα στους δρόμους. Δεν ξέρω πού είναι το χωριό μου αλλά δεν είναι εδώ που μένω. Εδώ που μένω δεν έχει χώμα όπως στο χωριό μου. Χώμα έχει στο πάρκο που τους πάω βόλτα. Εκεί τρώω χαρούπια και με κυνηγάει ο Μάνος να μη φάω, αλλά εγώ ξεφεύγω και τρώω και μετά κάνω εμετό και ο Μάνος με ρωτάει αν είδα τι έπαθα κι εγώ βλέπω τον εμετό αλλά δεν βλέπω να έχω πάθει κάτι και η Έφη λέει πως δεν θα τους ξαναπάω στο πάρκο αλλά λέει ψέματα γιατί την επόμενη μέρα μού περνάνε το λουρί και μου λένε να τους πάω. Δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω οπότε τους πάω. Δεν τρελαίνομαι για τα χαρούπια αλλά κάτι πρέπει να κάνω για να τους κρατάω απασχολημένους. Καμιά φορά κρύβομαι για να με ψάξουν και γενικά προσπαθώ να βρω πράγματα να κάνω για να μη βαριούνται.

Στο πάρκο εκτός από τα χαρούπια είναι και οι φίλοι μου και παίζουμε, αλλά συνήθως όχι, γιατί έχω να μυρίσω και να κατουρήσω και πολλές άλλες σημαντικές δουλειές όπως να κάνω τα κακά μου. Τα κακά μου είναι πολύτιμα γιατί ο Μάνος ή η Έφη τα μαζεύουν και τα φυλάνε σε κάτι μεγάλα κουτιά με άλλα πολύτιμα πράγματα όπως μπουκάλια και κουτάκια και χαρτιά με φαγητό. Στο πάρκο είναι και κάποιες γάτες που